Μισέλ Μπισί

A beloved landscape has to endure the people who come to admire it.

Υπάρχουν μόνο τέσσερις γέφυρες στο ρυάκι για να περάσει κανείς από το πάρκινγκ στο χωριό, μία εκ των οποίων διασχίζει το ρέμα μπροστά ακριβώς από το σπίτι μου. Μέχρι τις έξι το απόγευμα αισθάνομαι σαν πολιορκημένη. Έπειτα, το χωριό ηρεμεί πάλι, το λιβάδι παραδίδεται στις ιτιές του και ο Κλοντ Μονέ μπορεί επιτέλους να ξανανοίξει τα μπρούντζινα μάτια του, χωρίς να ξεροβήχει μες στη γενειάδα του από τις αναθυμιάσεις των καυσαερίων. Μπροστά μου, ο άνεμος λικνίζει ένα δάσος από γαλαζοπράσινα στάχυα, κεντημένο με διάσπαρτες πορφυρές παπαρούνες. Αν κάποιος ατένιζε τη σκηνή, από απέναντι, από την όχθη του Επτ, είναι βέβαιο ότι θα του ερχόταν στο μυαλό ένας ιμπρεσιονιστικός πίνακας. Η αρμονία των πορτοκαλόχρωμων πέπλων που απλώνει ο ανατέλλων ήλιος, με μια ελάχιστη πινελιά πένθους, μια τόση δα μαύρη κηλίδα, στο βάθος.