Αποσπάσματα από το «Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση»

Τα σταφύλια είναι ξινά, κι η αλεπού έχει έτοιμο λόγο.

Σταφυλὰς μεγαλοῤῥώγους ὅλας καὶ ὡριμασμέναςβλέπουσα εἰς ὕψος δράνας ἡ ἀλώπηξ κρεμασμένας,πρώτην ἔφοδον, δευτέραν, τρίτην ἔκαμε πηδῶσα·ἀλλὰ τὰ πηδήματά της ἦσαν μάταια τὰ τόσα·δὲν τὰς ἔφθασεν· ἐκ τούτου ἔφευγεν, ἐπαλινδρόμει·«εἶν’ αἱ σταφυλαὶ» εἰς ὅλους, ἔλεγε, «ξειναὶ ἀκόμη».Ἐπιμύθιον.Τὴν κρυφίαν ἡμῶν λύπην ἄλλοτε παρηγοροῦντες,ἄλλοτε τὴν καταισχύνην νὰ καλύψωμεν ζητοῦντες,εἰς παντὸς ἀποτυχίαν ἀγαθοῦ διὰ χιλίωντὸ περιφρονοῦμεν λόγων ἀνορίκτων καὶ γελοίων.

Μια αρκούδα καυχιέται πως δεν τρώει ποτέ νεκρά ζώα, κι η αλεπού έχει μια απάντηση.

Ἡ ἀρκούδα ἐκαυχᾶτοπῶς δι’ ὅλου της τοῦ βίουδὲν ἐγεύθη ποτὲ σάρκαςκἀνενὸς νεκροῦ θηρίου.Μὲ ἀπάτησαν πολλάκιςἄνθρωποι χαμαὶ πεσόντες,τὴν πνοὴν αὐτῶν κρατοῦντεςκαὶ φαινόμενοι μὴ ζῶντες·καὶ ἀφ’ οὗ τοὺς ἐμυρίσθηνκι’ ηὗρά τους χωρὶς πνοήν,μεταλλάξασα τὸν δρόμοντοὺς ἀφῆκα τὴν ζωὴν·«ἀλλ’ ἐὰν νεκροὺς δὲν τρώγῃς,ἡ ἀλώπηξ ἀπεκρίθη,σὺ τῶν ζώντων ζώων σχίζειςκαὶ τὰς σάρκας καὶ τὰ στήθη·κάλλιον βορὰν νὰ εἶχεςὅλους τοὺς ἀποθανόντας,καὶ νὰ μὴν ἐμάσσουν τόσονοὶ ὀδόντες σου τοὺς ζῶντας!»

Μέτρησαν τα λεφτά πριν τραβήξουν το δίχτυ.

Ἔσυραν ψαράδες δίκτυ, καὶ αὐτὸ ἦτον βαρύ·τῶν χειρῶν των, τῶν ποδῶν των ὅλαι φούσκοναν αἱ ἴνες,κ’ ἔλεγαν «πῶς ἡ καρδία καθενός μας θὰ χαρῇ,ὅταν θὰ σκιρτῶσι θῦνοι καὶ ξιφίαι καὶ δελφῖνες!»«Εἶα μάλα· εἶα λῦσε·» χαίροντες ἐτραγουδοῦσαν·κ’ ἑκατὸν δραχμὰς τὸ κέρδος καθενός των ἐμετροῦσαν·ἐγὼ ἔλεγεν ὁ ἕνας «μίαν λέμβον θ’ ἀγοράσω»ἐγὼ ἔλεγεν ὁ ἄλλος «στοὺς ὑπάνδρους θὰ περάσω,καὶ θὰ πάρω μίαν νέανγυναικούλαν Ἀθηναίαν.»

Πόσο κοστίζει να είσαι ο μόνος που λέει την αλήθεια;

Σ’ ἐξοχὴν ἐρημωμένηνηὗρέ τις ὡραίαν νέανκατηφῆ καὶ καθημένηνὑπὸ κλαυθμηρὰν ἰτέαν·τὴν ἠρώτησε· - τίς εἶσαι;- Ἡ Ἀλήθεια· - κ’ ἐκείναςπῶς, τὴν εἶπε, παραιτεῖσαιτὰς περικαλλεῖς Ἀθήναςκ’ εἰς τὴν ἔρημον νὰ ζήσῃς ἀπεφάσισες γυνή;- Ἐπειδὴ τὸ ψεῦδος ἦτον ἄλλοτε εἰς ὀλιγίστους,σήμερον εἶν’ ἡ θεότης τῶν ἀνθρώπων ἡ κοινὴ,ἡ Ἀλήθεια δὲ εἶναι μισητὴ ἀπὸ τοὺς πλείστους.

Τι λέει στον εαυτό της μια γάτα που αιμορραγεί πάνω στο αμόνι του σιδερά;

Γάτα περιερχομένη ἐργαστήριον χαλκέως,περιέγλυφε τὸ κάτω ἐκεῖ κείμενον ῥινὶκαὶ κατέκοπτε τὴν γλῶσσαν κατ’ ὀλίγον καὶ βραδέως·πτύουσα τὸ τρέχον αἷμα ἔκραζεν, «ὧ ἡδονή!Μέρος ὡς παρατηρῶτοῦ σιδήρου ἀφαιρῶ·»τὴν μανίαν της αἰσθάνθη παρακαίρως καὶ ματαίως,ὅταν γλῶσσαν εἶχεν πλέον καὶ μικρὰν καὶ ἀσθενῆ.

Ποιος πληγώνει περισσότερο: ο εχθρός ή το παιδί που γίνεται εχθρός;

Ἔσχιζον ὡραίαν πεύκην γεωργοὶ ξελοτομοῦντεςκαὶ τὴν ἔσχιζον εὐκόλως σφῆνας ἐξ αὐτῆς ποιοῦντες,καὶ ἡ πεύκη τότε εἶπε,«τρισμεγίστη ψυχῆς λύπη!πρὸς τὸν πέλεκυν δὲν τρέφω τόσην ἔξαψιν θυμοῦὅσην πρὸς τοὺς γεννηθέντας αὐτοὺς σφῆνας ἀπ’ ἐμοῦ».Ἐπιμύθιον.Ἡ Ἑλλὰς τοιαῦτα λέγει πρὸς τοὺς παῖδας Ἕλληνάς της«ἂν ὡς λέγετε τιτρώσκῃ ἐμὲ τόσον ὁ δυνάστης,κατ’ αὐτοῦ ὁργὴν δὲν ἔχω, ὅσην κατὰ τῶν υἱῶν μου,οἵτινες οἱ τόσοι σφῆνας γίνεσθε τῶν συμφορῶν μου.

Δύο ερωμένες, μία άσπρη τρίχα και κανένας τρόπος να αρέσεις και στις δύο.

Δυστυχὴς εἰς τὰς γυναῖκας ὅστις προσπαθεῖ ν’ ἀρέσῃ!Δυστυχέστερος δὲ ὅστις εἰς κακὰς γυναῖκας πέσῃ!Εἶχε δύο ἐρωμένας ἀνὴρ μέσης ἡλικίας·ἡ μὲν μία ἦτον νέας, καὶ ἡ δὲ προβεβηκυίας·ἡ γεροντοτέρα πρώτη φοβουμένη μὴν τὸν χάσῃ,ἐφιλοτιμεῖτο τρίχας μελανάς του ν’ ἀποσπάσῃ·κ’ ἔχουσα εἰς λευκὸ χέριταναγρίτσαν σιδηρῆνπᾶσαν τρίχα τοῦ ἀφαίρειὁπωσοῦν μαυριδερήν.Γέροντα ἡ νεωτέρα ἐραστὴν ἐντρεπομένησπῶσα τὰς λευκὰς, ὀπίσω δὲν ἐδέχετο νὰ μένῃ.

Το πιο μικρό πλάσμα του δάσους κηρύσσει πόλεμο στον βασιλιά.

Ἡ τιμὴ τοῦ ζωϊφίου ἔλαβε πληγὴν μεγάλην.Προσκαλῶν τὸν βασιλέα λέοντα εὐθὺς σὲ πάληνγίνεται αὐτὸς ἡ σάλπιγξ καὶ ὁ ἥρως· τὸν κεντᾶστήθη πρόσωπον· τὸν πέρνει ἀπ’ ἐμπρός κι’ ἀπὸ κοντά.Ἐρεθίζεται ὸ λέων καὶ βρυχᾶται καὶ ἀφρίζει·καὶ ἀστροβολεῖ καθεὶς του ὀφθαλμὸς καὶ σπινθηρίζει·ἀλλ’ ὁ κώνωπας ὡς ἄλλος Λεωνίδας πολεμεῖ,κ’ εἰς τὴν μύτιν του ἐμβαίνων δίδει δάγκαμα δριμύ·σιδηρᾶν οὐρὰν ὁ λέων σείει καὶ κτυπᾶται μόνος·αἱματόνει τὰ πλευρά του ὁ μονάρχης τοῦ δρυμῶνοςκαὶ ἀπαυδισμένος πίπτει· καὶ ὁ κώνωψ παρευθὺςἐπιβάλλει τὴν εἰρήνην ὡς πολεμιστὴς καμφθεὶςλέγουσαν «μὴ σεῖς Μεγάλοι! τοὺς μικροὺς περιφρονεῖτε.Τὸν μικρότερον πολίτην ἡγεμόνες! σεβασθῆτε.

Ένα μουλάρι καυχιέται για τον πατέρα του, ώσπου βγαίνει το μαστίγιο.

Ἔχων ἡμίονος εἰς τὸν ὦμοναὐθέντην ἄοκνον καὶ γοργὸν,πρὸς τοῦτον ἔλεγεν εἰς τὸν δρόμον«ὡς ἵππος τρέχω ἐγὼ σφριγῶν·γνωρίζεις ποῖον ἔχω πατέρα;Ἔχω τὸν ἵππον τὸν πτερωτὸν,ὅστις περνάει καὶ τὸν ἀέραεἰς τὸ πεδίον τὸ ἀνοικτόν.»Ὁ κύριός του τοὺς πτερνιστῆραςεἰς τὰ πλευρά του τότε κεντῶν,καὶ τὴν χονδρήν του ῥάβδον εἰς χεῖραςἀνυψωμένην γοργὴν κρατῶν,«τρέχε, τὸν εἶπε! καὶ δείξου τώραὅτι τοῦ ἵππου εἶσαι υἱός.