10 βιβλία για τη μοναξιά

Αυτά τα βιβλία μιλούν για τη μοναξιά ως απόσταση από τους άλλους, αλλά και ως τρόπο να βλέπεις τον κόσμο. Στην «Αποκριάτικη νυχτιά», ένας ντροπαλός ένοικος μένει μακριά από τον χορό της γειτονιάς· στο «Klara and the Sun», μια τεχνητή φίλη προσπαθεί να καταλάβει τι κάνει κάθε άνθρωπο ξεχωριστό. Αν ψάχνεις ιστορίες και στίχους για απομόνωση, λαχτάρα και μικρές ανθρώπινες συνδέσεις, θα βρεις εδώ διαφορετικές φωνές.

1.Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας

Mary Shelley, 1818

Ένας νέος επιστήμονας δίνει ζωή και ύστερα δεν αντέχει να αντικρίσει το δημιούργημά του. Μέσα από φωνές που η μία περιέχει την άλλη, το μυθιστόρημα ρωτά ποιος χρωστάει τι σε ποιον και γιατί η φιλοδοξία καταλήγει τόσο συχνά στη μοναξιά.
2.Αποκριάτικη νυχτιά

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892

Ένας ντροπαλός νοικάρης κρύβεται στο δωμάτιό του ενώ η γειτονιά χορεύει από κάτω και περνά την πιο πλούσια νύχτα της Αποκριάς.
3.The Stranger

Albert Camus, 1942

I don’t know why, but something inside me snapped. I started yelling at the top of my lungs, and I insulted him and told him not to waste his prayers on me. I grabbed him by the collar of his cassock. I was pouring out on him everything that was in my heart, cries of anger and cries of joy.

Απόσπασμα από το «The Stranger», Albert Camus 1942. Παρατίθεται για να γνωρίσεις το βιβλίο. Πηγή Δικαιώματα και αφαιρέσεις
4.Where the Crawdads Sing

Delia Owens, 2018
5.The Spy Who Came in from the Cold

John le Carré, 1963

Το κατασκοπικό μυθιστόρημα που έκανε την προδοσία λογοτεχνικό θέμα: ένας εξαντλημένος πράκτορας, ένα διχασμένο Βερολίνο και κανείς με καθαρά χέρια.
6.The Invisible Man

H. G. Wells, 1897
7.Klara and the Sun

Kazuo Ishiguro, 2021

Μια τεχνητή φίλη παρακολουθεί ένα παιδί και τους ανθρώπους που το αγαπούν. Προσπαθεί να καταλάβει τι κάνει έναν άνθρωπο μοναδικό και αν η αγάπη μπορεί να αντιγραφεί.
8.Ποιητικές συλλογές

Κώστας Καρυωτάκης, 1928

Ο ποιητής της ελληνικής απογοήτευσης: ειρωνικοί, μουσικοί στίχοι για χαμένες ελπίδες, μονότονα γραφεία και την παράξενη παρηγοριά που κρύβεται στο ότι τίποτα δεν μένει.

Εἴμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένεςκιθάρες. Ὁ ἄνεμος, ὅταν περνάει,στίχους, ἤχους παράφωνους ξυπνάειστὶς χορδὲς ποὺ κρέμονται σὰν καδένες.Εἴμαστε κάτι ἀπίστευτες ἀντέννες.Ὑψώνονται σὰ δάχτυλα στὰ χάη,στὴν κορυφή τους τἄπειρο ἀντηχάει,μὰ γρήγορα θὰ πέσουνε σπασμένες.Εἴμαστε κάτι διάχυτες αἰσθήσεις,χωρὶς ἐλπίδα νὰ συγκεντρωθοῦμε.Στὰ νεῦρα μας μπερδεύεται ὅλη ἡ φύσις.Στὸ σῶμα, στὴν ἐνθύμηση πονοῦμε.Μᾶς διώχνουνε τὰ πράγματα, κ’ ἡ ποίησιςεἶναι τὸ καταφύγιο ποὺ φθονοῦμε.
9.Eleanor Oliphant Is Completely Fine

Gail Honeyman, 2017
10.The Forerunner

Kahlil Gibran, 1892

Μια αλληγορική διαδρομή στα πιο βαθιά σημεία της ανθρώπινης καρδιάς, όπου η σοφία δεν βρίσκεται στις απαντήσεις, αλλά στη γλώσσα της φύσης και της μοναξιάς.