Social Media
Κωνσταντίνος Πουλής, -400
Τι κερδίζουμε και τι παραχωρούμε κάθε φορά που κάνουμε κύλιση; Μια πολιτική ανάγνωση των social media, γραμμένη από μέσα και για όσους θυμώνουν μαζί τους. Με καθαρή, προσωπική φωνή και πολιτικό θυμό, εξετάζει ήρεμα τι κερδίζεις και τι παραχωρείς όταν σκρολάρεις.
Μιλά για την εξουσία και τη μνήμη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου ταιριάξει αν θέλεις να σκεφτείς κριτικά τις πλατφόρμες και τον ρόλο τους στην επικοινωνία. Δίνει βάρος στις αρνητικές πλευρές των social media, οπότε ίσως δεν είναι για σένα αν ψάχνεις μια ουδέτερη ή αισιόδοξη ματιά.
Γιατί να το διαβάσεις
Αν η καθημερινή κύλιση σε θυμώνει ή σε προβληματίζει, το βιβλίο προσφέρει μια πολιτική οπτική για όσα κερδίζουμε και όσα παραχωρούμε.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Ένας συγγραφέας εξηγεί γιατί γράφει πολεμικά και όχι για να διδάξει.
Κάποια στιγμὴ λοιπὸν βάζεις τελεία καὶ ἡ ἐλπίδα ἑνὸς τέτοιου βιβλίου εἶναι ὅτι ἔχει ἀντιληϕθεῖ κάτι συνολικότερο καὶ βαθύτερο ἀπὸ ὅσα ἀκοῦμε καθημερινά. ᾽Ακολουθεῖς τὴ συμβουλὴ τοῦ πλοιάρχου Νέμο: τὴν ἡμέρα ποὺ ὁ Ναυτίλος βυθίστηκε στὸ νερὸ γιὰ πρώτη ϕορά, ἀγόρασε τὰ τελευταῖα ϕυλλάδια καὶ ἐϕημερίδες καὶ ἔκτοτε, λέει, «θέλω νὰ πιστεύω ὅτι ἡ ἀνθρωπότης οὔτε ἐσκέϕθη πλέον οὔτε ἔγραψεν». ῾Ως πρὸς τὶς ἀπόψεις μου, ἔχω ἐπιμείνει στὸ ἕνα ζήτημα ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ ἀπὸ τὴν ἀρχή, τὸ ὁποῖο ἦταν τὸ πρῶτο μου κίνητρο, καὶ ἀϕορᾶ κυρίως τὰ ἀρνητικὰ τῆς ἐπικοινωνίας στὰ social media. ᾽Επειδὴ ὁ στόχος μου εἶναι πολεμικός, δηλαδὴ δὲν γράϕω εἰσαγωγικὸ ἐγχειρίδιο, ἀντιλαμβάνομαι ὅτι ὑπάρχει ὁ κίνδυνος τῆς μονομέρειας. Κωνσταντίνος Πουλής.Πανεπιστημιακός δάσκαλος των media με έδρα τη Θεσσαλονίκη, ο Πουλής γράφει κριτικά για τις πλατφόρμες και συμμετέχει τακτικά στον δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα για την τεχνολογία.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Social Media»;
- Μπορεί να σου ταιριάξει αν θέλεις να σκεφτείς κριτικά τις πλατφόρμες και τον ρόλο τους στην επικοινωνία. Δίνει βάρος στις αρνητικές πλευρές των social media, οπότε ίσως δεν είναι για σένα αν ψάχνεις μια ουδέτερη ή αισιόδοξη ματιά.
- Πώς είναι το «Social Media»;
- Με καθαρή, προσωπική φωνή και πολιτικό θυμό, εξετάζει ήρεμα τι κερδίζεις και τι παραχωρείς όταν σκρολάρεις. Μιλά για την εξουσία και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Social Media»;
- Αν σου άρεσε το «Social Media», δοκίμασε «Από τον Όθωνα στον Χαρίλαο Τρικούπη» (Λευτέρης Καντζίνος), «Εισαγωγή στην Ιστορία της Πολιτικής Θεωρίας» (George Klosko) και «Η ιστορία της Τρομοκρατίας» (Θανάσης Γάλλος).
Μια γεύση από τη ροή
Γιατί μια χώρα αποφασίζει να μάθει σε όλους να διαβάζουν.
Στα εσωτερικά ζητήματα της Γηραιάς Αλβιώνας, το 1867 θεσπίστηκε ένας νέος νόμος για τη διεύρυνση του εκλογικού σώματος, ώστε να ικανοποιηθεί η έντονη απαίτηση των ριζοσπαστών σοσιαλιστών και των εργατών. Ακολούθως καθιερώθηκε η υποχρεωτική Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση για όλους τους Βρετανούς, η οποία πλέον θα ελεγχόταν από το κράτος και όχι από την Εκκλησία (1870). Το σκεπτικό για την επιβολή της υποχρεωτικής βασικής εκπαίδευσης των Βρετανών ήταν ότι, εφόσον το εκλογικό σώμα είχε διευρυνθεί, δεν έπρεπε να παραμείνει αμόρφωτο, ώστε να μη χειραγωγείται εύκολα από τους δημαγωγούς πολιτικούς.
Από τον Όθωνα στον Χαρίλαο Τρικούπη · Λευτέρης Καντζίνος
Τι περιμένει μια πόλη όταν αφήνεται στη μοίρα που θα ορίσει ο στρατός;
Οι Αθηναίοι, από την άλλη, καθώς ήταν πολιορκημένοι και από τη στεριά κι από τη θάλασσα, δεν γνώριζαν τι έπρεπε να κάνουν, καθώς ούτε πλοία διέθεταν ούτε συμμάχους ούτε τρόϕιμα· πίστευαν ότι δεν υπήρχε καμία σωτηρία παρά μόνον ότι θα πάθαιναν ό,τι είχαν κάνει οι ίδιοι στους πληθυσμούς των μικρών πόλεων-κρατών, όχι ως αντίποινα, αλλά αυθαίρετα και άδικα, για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνον επειδή ήταν σύμμαχοι με τους Λακεδαιμονίους.
Αθήνα, 405-386 π.Χ. · Ιωάννης Κ. Ξυδόπουλος
Ένας τοίχος γεμάτος δικτάτορες κι ένα καθαρό τετράγωνο σκόνης εκεί όπου κρεμόταν ένα πορτρέτο.
Τον επισκέφθηκα στο διαμέρισμά του κοντά στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Μου έκανε εντύπωση ότι στον τοίχο πίσω του ήταν κρεμασμένα πορτρέτα ξένων και Ελλήνων διδακτόρων και διάσημων εθνικοσοσιαλιστών ηγετών μαζί με αυτό του Ιωαννίδη. Από το πάνθεο των δικτατόρων έλειπε μόνο ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και ήταν εμφανές ένα κενό στη σειρά των φωτογραφιών. Υπήρχε ένα τετράγωνο περίγραμμα από σκόνη που πρόδιδε κάποια «αποκαθήλωση». Μου διευκρίνισε ότι είχε και το πορτρέτο του Παπαδόπουλου στον τοίχο, αλλά το είχε κατεβάσει γιατί «πούλησε τα ιδεώδη της Επαναστάσεως».
Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974 · Αλέξης Παπαχελάς
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή