Τζο Ναβάρο

Πριν βρεις τις λέξεις, το σώμα σου μπορεί ήδη να μιλά.

Επειδή αρχικά δε γνώριζα αγγλικά, έκανα ό,τι και χιλιάδες άλλοι μετανάστες που έρχονται σ’ αυτή τη χώρα. Σύντομα έμαθα ότι για να ταιριάξω με τους νέους συμμαθητές μου στο σχολείο, έπρεπε ν’ αρχίσω να αντιλαμβάνομαι –και να ευαισθητοποιηθώ– στην «άλλη» γλώσσα που υπήρχε παντού γύρω μου, τη γλώσσα της μη λεκτικής συμπεριφοράς. Διαπίστωσα ότι αυτή τη γλώσσα μπορούσα να τη μεταφράσω και να την κατανοήσω αμέσως. Στο παιδικό μου μυαλό, θεώρησα το ανθρώπινο σώμα σαν ένα είδος διαφημιστικής πινακίδας που μετέδιδε (διαφήμιζε) τι σκεφτόταν ο άλλος μέσω χειρονομιών, εκφράσεων του προσώπου και σωματικών κινήσεων που μπορούσα να διαβάσω. Προφανώς, με τον καιρό έμαθα αγγλικά –και μάλιστα έχασα λίγη από την ευχέρειά μου στα ισπανικά–, αλλά τη μη λεκτική επικοινωνία δεν την ξέχασα ποτέ και από μικρή ηλικία ανακάλυψα ότι μπορούσα να στηριχτώ πάντοτε πάνω της.