Όλγκα Ράουν

Ένας τόπος μπορεί να κρατήσει αυτό που ήσουν τότε.

Είπα ψέματα στον κυβερνήτη για να μη βγω με τους πρώτους. Ένιωθα παράξενα, φίλησα τον τρίτο πιλότο στο μάγουλο. Όταν σκέφτομαι πού βρεθήκαμε, τον διάδρομο εξόδου, και μετά έξω, στη φύση, όπου πατήσαμε το πόδι μας στην κοιλάδα πρώτη φορά και έπεσε απ’ τον κυβερνήτη ένα τσαμπί πράσινα σταφύλια, και πώς στο τέλος της μέρας, μετά τη δουλειά, κάναμε μπάνιο σ’ ένα ποτάμι τόσο κρύο, που τα χέρια και τα πόδια μας κοκκίνισαν, δεν φάνηκε τότε πως η μοίρα μας είχε αποφασιστεί; Θυμάμαι το πρωινό όταν ξεκινούσα με τους κουβάδες και ο ήλιος στεκόταν μες στα δέντρα, που ήταν μούσκεμα και λαμποκοπούσαν, όπως σε κάναν κατάλογο απ’ αυτούς που μας δώσατε. Ήμουν πράσινη και πολύ διάφανη, σαν φρούτο στον ήλιο. Καθώς με παρηγορούσε ο τρίτος πιλότος, το βιβλίο του ήταν ακόμη ανοιχτό πλάι στην κουκέτα του, και το αφήνω εκεί σαν σελιδοδείκτη στην ιστορία μας.