Norman Doidge

Το σήμα αγγίζει το δέρμα· ο κόσμος εμφανίζεται αλλού.

Με λίγη εξάσκηση, τα τυφλά υποκείμενα άρχισαν να βιώνουν τον χώρο μπροστά τους τρισδιάστατο, παρότι οι πληροφορίες έρχονταν από τη δισδιάστατη διάταξη στην πλάτη τους. Αν κάποιος πετούσε μια μπάλα προς την κάμερα, το υποκείμενο αυτόματα αναπηδούσε προς τα πίσω για να την αποφύγει. Αν η πλακέτα με τους δονούμενους διεγέρτες μετακινούνταν από την πλάτη στην κοιλιά τους, και πάλι τα υποκείμενα αντιλαμβάνονταν επακριβώς τη σκηνή μπροστά από τη κάμερα. Αν τους γαργαλούσαν κοντά στους διεγέρτες, δεν μπέρδευαν το γαργαλητό με κάποιο οπτικό ερέθισμα. Η νοητική αντιληπτική εμπειρία τους δεν πραγματοποιούνταν στην επιφάνεια του δέρματος αλλά στον κόσμο. Και η αντιληπτική εμπειρία τους ήταν σύνθετη. Σιγά σιγά με την εξάσκηση, τα υποκείμενα κινούσαν την κάμερα και έλεγαν, για παράδειγμα: «Αυτή είναι η Betty. Σήμερα έχει κάτω τα μαλλιά της και δεν φοράει γυαλιά.