Μάρω Βαμβουνάκη

Ο έρωτας μπορεί να κάνει την κρίση του άλλου να μοιάζει με πεπρωμένο.

Προσωπικά δεν πιστεύω πως υπάρχει έρωτας δίχως εξάρτηση, αφού πρόκειται για περιπέτεια όπου το υποσυνείδητο παίζει μεγάλο ρόλο και το παιδικό σου παρελθόν ερεθίζεται και επανέρχεται όσο ποτέ στην ενήλικη ζωή. Το αντικείμενο του πόθου σου έχει ισχύ και εραστή ή ερωμένης αλλά και γονέα και θεότητας, κρατάει στα χέρια του την ευτυχία σου, τη ζωή και τον θάνατό σου. Έτσι το αισθάνεσαι, έτσι κοιμάσαι και ξυπνάς όσο κρατάει ένα πάθος. Πώς γίνεται να είσαι ανεξάρτητος μέσα σε ένα τέτοιο φλογισμένο καμίνι γεμάτο κινδύνους; Εδώ βαδίζεις σε κινούμενη άμμο και η ευστάθεια παραπατάει. Το πώς σε κρίνει ο αγαπημένος, πώς σε βλέπει, είναι η βασική έγνοια σου. Υπάρχουν όμως άτομα για τα οποία τούτη η αγωνία, για κάθε είδους δεσμό με τον άλλον που σχετίζονται, ξεπερνάει κάθε ανεκτό όριο. Έρωτες, γάμοι, συνεργασίες και φιλίες καταντούν ένα μαρτύριο ακριβώς γιατί τους είναι τρομαχτικά αναγκαίες.