Jonas Mostrom

Το παράξενο αρχίζει όταν το αδύνατο μιλά καθαρά.

Ένας νεαρός άντρας με σβησμένο βλέμμα και ARNE DAHL & JONAS MOSTRÖM 14 ένα ορθάνοιχτο, σχεδόν αυτόφωτο στόμα. Και παρόλο που ο νεαρός άντρας είναι ολοφάνερα νεκρός, μιλάει, με καθαρή αλλά μηχανική φωνή. Και λέει: «…και άνθρωποι τέτοιου τύπου αξίζουν να πεθάνουν…» Και τότε είναι που μπατάρει το κανό. Ο Τομ Μποργ έκλεισε το κινητό και κοίταξε αρκετή ώρα μέσα από το ματάκι της εξώπορτας. Το ίδιο έκανε κάθε φορά που πήγαινε στο μόνο μέρος όπου μπορούσε ν’ ανασάνει πραγματικά. Αυτό δεν μπορούσε να το κάνει στο μεγάλο διαμέρισμα της Φιελγκάταν, που το ένιωθε όλο και μεγαλύτερο, όλο και πιο σιωπηλό, κάθε νύχτα. Το κλιμακοστάσιο ήταν έρημο, ως συνήθως – και όπως πάντα, έβλεπε μέσα του το γαλανό και το πράσινο μάτι που πριν από έναν χρόνο και ενενήντα τέσσερις ημέρες είχαν καρφωθεί πάνω του, αντιγυρίζοντας το βλέμμα που τους είχε ρίξει.