Ευτυχία Γιαννάκη

Ένα λουλούδι περιμένει, ενώ η κοινή ζωή έχει ήδη αλλάξει.

Οι κόρες των ματιών της διαστέλλονταν όπως χανόταν μέσα στο μπετόν που συγκρατούσε τα σωθικά του βουνού στο σκοτάδι τους. Το ίδιο σκοτάδι που αγαπούσαν οι σκέψεις της. Τα βράδια που ξάπλωνε μόνη, οι σκέψεις της άνοιγαν κι έφερναν μπροστά της μια άλλη ζωή, αυτή που δεν είχε καταφέρει να κρατήσει. Μια πραγματικότητα που είχε γλιστρήσει μέσα από τα χέρια της και είχε χαθεί οριστικά. Σαν το νυχτολούλουδο που είχε φυτέψει ο άνδρας της στην είσοδο του σπιτιού τους για να μεγαλώνει μαζί τους. Είναι το μόνο λουλούδι που αγαπάει την αναμονή, της είχε πει. Μπορεί να περιμένει όλη μέρα να έρθει η νύχτα για να ανοίξει. Το φυτό αποδείχθηκε πιο υπομονετικό από την ίδια. Όταν τον είδε να μαζεύει τα πράγματά του και να εγκαταλείπει οριστικά το σπίτι τους, δεν το ξαναπότισε. Ανοιγόκλεινε και τον περίμενε, μέχρι που μαράθηκε. Όποιος επινόησε τον γάμο, αγαπούσε τις φάρσες.