Clemens J. Setz

Πίσω από την ευγενική υποδοχή, το διαμέρισμα απλώνεται παντού.

«Παρακαλῶ, περάστε. Εἶμαι σὲ μιά, κατὰ κάποιον τρόπο, πῶς νὰ τὸ πῶ... μεταβατικὴ κατάσταση, συγχωρέστε μου τὴν ἀκαταστασία...» ᾽Εντυπωσιασμένος καὶ τρομαγμένος ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ διαμέρισμά της ἐκτεινόταν προϕανῶς σὲ ὅλη τὴν ἐπιϕάνεια τοῦ ὀρόϕου, ἔμεινα νὰ στέκομαι πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα τῆς εἰσόδου καὶ μόνο βλέποντας μιὰ κρεμάστρα ποὺ κρατοῦσε μπροστά μου ἡ κυρία Χόισλερ-Τσίνμπρετ θυμήθηκα νὰ βγάλω τὸ παλτὸ καὶ τὰ παπούτσια μου. ῾η σωματικὴ ἐμϕάνιση τῆς κυρίας Χόισλερ-Τσίνμπρετ ἦταν ἐντυπωσιακή. ῏ηταν πενήντα ἕξι χρονῶν ἀλλὰ εἶχε πρόσωπο νεανικό, ἦταν λεπτὴ καὶ ψηλή, τὰ μαλλιά της ἦταν πλεγμένα σὲ μιὰ μακριὰ κοτσίδα ποὺ τῆς ἔϕτανε ὣς τὴ μέση. ῍αν ἐξαιροῦσε κανεὶς τὶς μαῦρες μπότες, ἦταν ἁπλὰ ντυμένη ἐκείνη τὴ μέρα, στοὺς ὤμους εἶχε ριγμένο ἕνα μάλλινο σάλι. Καθὼς μιλοῦσε, κοίταγε συνήθως πάνω ἀπ ᾽τὰ γυαλιά της καὶ μόνο ὅταν διάβαζε τὰ σήκωνε λιγάκι.