-

Κάποιες αλήθειες βαραίνουν όσο περνούν τα χρόνια.

Η καρδιά μου είναι βαριά στο στήθος μου. Τα μυστικά είναι βαριά, σαν το μολύβι. Γέρνω πίσω. Ο φύλακας παρακολουθεί ατάραχος, σαν να © M. L. Rio, 2017/© ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε., Αθήνα 2026 είμαστε δυο ξένοι που μιλούν σε μια άλλη γλώσσα, η συζήτησή μας μακρινή και ασήμαντη. Σκέφτομαι τους άλλους. Μια φορά κι έναν καιρό ήμασταν ένα. Κάναμε απαίσια πράγματα, αλλά ήταν και αναγκαία – ή έτσι φαινόταν τότε. Καθώς αναλογίζομαι τα παλιά, χρόνια αργότερα, δεν είμαι πια τόσο σίγουρος, και τώρα αναρωτιέμαι: Θα μπορούσα να τα εξηγήσω όλα στον Κόλμπορν, όλες εκείνες τις μικρές ανατροπές και την τελική έξοδο; Μελετώ το ανέκφραστο ανοιχτό πρόσωπό του, τα γκρίζα μάτια του, που τώρα έχουν ρυτίδες στο πλάι αλλά παραμένουν καθαρά και φωτεινά όπως πάντα. «Εντάξει», λέω. «Θα σου πω μια ιστορία. Αλλά πρέπει να καταλάβεις μερικά πράγματα».