Αντώνης Κλάψης

Μπορεί μια αντιπαλότητα να γίνει αρκετά προβλέψιμη ώστε να αποτρέψει την καταστροφή;

Η ανάδυση του διπολισμού δεν οδήγησε σε πλήρη κατάρρευση της διεθνούς κανονικότητας. Αντιθέτως, παρήγαγε μια ιδιότυπη μορφή σταθερότητας, που ήταν βασισμένη όχι στη συνεργασία, αλλά στην προβλεψιμότητα της αντιπαράθεσης. Οι κανόνες δεν καταργήθηκαν, αλλά επανανοηματοδοτήθηκαν υπό το βάρος της ψυχροπολεμικής στρατηγικής ισορροπίας. Το αποτέλεσμα ήταν ένα σύστημα κατεξοχήν ανταγωνιστικό, αλλά ταυτόχρονα αυστηρά δομημένο. Η σταθερότητα του Ψυχρού Πολέμου δεν προέκυψε από την απουσία σύγκρουσης, αλλά από τη συστηματική διαχείρισή της. Το διπολικό διεθνές σύστημα λειτούργησε μέσα από ένα πλέγμα στρατηγικών περιορισμών, άτυπων κανόνων και επαναλαμβανόμενων πρακτικών που περιόριζαν τον κίνδυνο γενικευμένου πολέμου, χωρίς, από την άλλη, να εξαλείφουν εντελώς την αντιπαράθεση. Κεντρικός μηχανισμός αυτής της λειτουργίας υπήρξε η πυρηνική αποτροπή.