Omer Bartov

When does a movement for freedom begin to resemble what it opposed?

Κάποιοι θα έλεγαν ότι αυτό που παρακολουθούμε με σοκ και φρίκη αποτελεί την αναπόφευκτη συνέπεια του σιωνιστικού εποικισμού, ο οποίος ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα. Εν μέρει, αυτό είναι αληθές. Όμως, εστιάζοντας στην πραγματική λειτουργία του εποικισμού στην Παλαιστίνη, παραβλέπουμε σε μεγάλο βαθμό τα ιδεολογικά και τα συναισθηματικά κίνητρα αυτού του κινήματος, καθώς και τη βαθύτερη αυτοαντίληψη ολόκληρων γενεών σιωνιστών ακτιβιστών και υποστηρικτών. Αυτό που με ενδιαφέρει εδώ, και αυτό που καθιστά την ιστορία η οποία οδήγησε σε αυτή τη στιγμή ακόμα πιο τραγική, είναι ότι τα γεγονότα μπορεί να θεωρηθούν αναπόφευκτα μόνο εκ των υστέρων. Με ποιον τρόπο η επίκληση του ανθρωπισμού, της ανεκτικότητας, του κράτους δικαίου και της προστασίας των μειονοτήτων, που χαρακτήριζαν την εβραϊκή χειραφέτηση στις απαρχές της, απέκτησε σταδιακά όλα τα χαρακτηριστικά των αδυσώπητων, ανελέητων και ολοένα πιο ρατσιστικών εθνονασιοναλισμών, από τους οποίους ο σιωνισμός επιδίωξε να απελευθερώσει τους Εβραίους της Ευρώπης;